Δευτέρα, 7 Δεκεμβρίου 2009

Η τελευταία φορά




Έχω ένα φίλο που όταν κρύβομαι
Με βρίσκει πάντα
Οπου κι αν πάω μ΄ ακολουθεί σαν σκιά
Οταν του λέω πως δεν αντέχω πια να ζω για πάντα
Λέει, πες πως είναι η τελευταία φορά

Ετσι επιστρέφω πάντα
Στη χώρα του πουθενά
Βγαίνω στους δρόμους πάντα
Σαν να’ ναι η πρώτη φορά


Εχω ένα φίλο που όταν κλαίω γελάει πάντα
Οταν γελάω κλαίει κρυφά
Γράφει ένα κύκλο στον αέρα και μου λέει πάντα
Κάθε φορά είναι η τελευταία φορά

Ετσι επιστρέφω πάντα
Στη χώρα του πουθενά
Βγαίνω στους δρόμους πάντα
Σαν να’ ναι η πρώτη φορά...


Πόσες φορές έχουμε πει ότι αυτή είναι η τελευταία φορά που κάνουμε κάτι,ή είναι η τελευταία φορά που συμβαίνει αυτό.Δυστυχώς ή ευτυχώς ποτέ δεν είναι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία φορα που θα συμβεί κάτι στην ζωή μας.Και εμείς σαν ακούραστοι στρατιώτες,σαν αγαλματένια πιόνια πρέπει να συνεχίσουμε τον δρόμο μας.Έναν δρόμο χωρίς νόημα,ένα δρόμο δυστυχισμένο γιατί ποτέ η ζωή δεν ειναι ευτυχισμένη.Υπάρχουν μόνο κάποιες ευτυχισμένες στιγμές για να σπάνε αυτήν την σιωπηλή αλλα δυνατή πορεία της ζωής.Όσο και αν κουραστούμε,όσο και αν θέλουμε να τα παρατήσουμε οι ευθύνες,ναί αυτές οι καλές κυρίες,θα μας σηκώσουν και θα μας σπρώξουν για να συνεχίσουμε.Ναί,να συνεχίσουμε την ζωή του πουθενά και του τίποτα που είναι τόσο εύθραυστη όσο ενα κρυστάλλινο ποτήρι γεμάτο γλυκό και δροσερό κρασί.Έτσι λοιπον ξεκινάω και εγώ σε αυτόν τον ιστότοπο να γράφω και ίσως πάψω να φοβάμαι ότι οι τόσο εύθραυστες σκέψεις θα χαθούν ή θα σπάσουν...

Δεν υπάρχουν σχόλια: